Ομιλία του Πρωθυπουργού κ. Αντώνη Σαμαρά, στην εκδήλωση «Economic Ideas Forum» που διοργάνωσε το Centre of European Studies

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2013

   

Ο Πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς συμμετείχε και μίλησε στην εκδήλωση «Economic Ideas Forum» που διοργανώνει το Centre of European Studies, με θέμα «Future Steps in the Strengthening of the EU». Ακολουθεί η ομιλία του Πρωθυπουργού:

 

Ακολουθεί ανεπίσημη μετάφραση:

Αγαπητοί φίλοι,

Τα τελευταία τρία χρόνια η χώρα μου, η Ελλάδα, βρέθηκε στο «μάτι της απόλυτης καταιγίδας»!

– Ήμασταν αντιμέτωποι με μεγάλα και χρόνια εσωτερικά προβλήματα και σοβαρές στρεβλώσεις που έπρεπε να ξεπεράσουμε οριστικά …

– Ταυτόχρονα, εμφανίστηκε  άλλη μία κρίση – ευρωπαϊκή – λόγω της μεγάλης ανισορροπίας που υπήρξε για μεγάλο χρονικό διάστημα: μια νομισματική ένωση χωρίς δημοσιονομικό συντονισμό!

– Και μια τρίτη κρίση – περιφερειακή αυτή τη φορά – ξέσπασε στη νότια γειτονιά μας, αφανίζοντας το ένα καθεστώς του αραβικού κόσμου μετά το άλλο, δημιουργώντας εκτεταμένη περιφερειακή αστάθεια, στέλνοντας εκατομμύρια προσφύγων πέρα από τα σύνορα και τη θάλασσα. Και καθώς αυτή η κρίση ξεδιπλώνεται τώρα, απειλεί να διαταράξει ακόμη περισσότερο τις ισορροπίες της Μέσης Ανατολής, που οι λαοί της βρίσκονται εγκλωβισμένοι ανάμεσα στα διασταυρούμενα πυρά του ισλαμικού φονταμενταλισμού, της πολιτικής καταπίεσης, της αιματοχυσίας των εμφυλίων πολέμων. Και όλα αυτά πολύ κοντά στα χερσαία και θαλάσσια σύνορά μας!

Πρέπει να ξέρετε ότι όταν ξυπνάω το πρωί, το πρώτο που ζητώ να μάθω είναι τι συνέβη το προηγούμενο βράδυ στη Συρία, επειδή αυτό επηρεάζει άμεσα τη χώρα μου. Και εδώ είναι που χρειαζόμαστε μια αποτελεσματική Ευρωπαϊκή Πολιτική που θα βοηθήσει τα ευρωπαϊκά κράτη που βρίσκονται στα σύνορα, όπως η Ελλάδα, να προστατεύσουν τον εαυτό τους και την Ευρώπη γενικότερα.

Ως χώρα, έπρεπε να διαχωρίσουμε αυτές τις τρεις διαφορετικές κρίσεις που όλες μαζί μας απειλούσαν ταυτόχρονα, ενώ είχαμε να αντιμετωπίσουμε τα δικά μας θεμελιακά προβλήματα.

– Τα καλά νέα, κυρίες και κύριοι, είναι ότι φαίνεται πως σημειώνουμε σημαντική πρόοδο! Αποφύγαμε τα χειρότερα και σταθεροποιήσαμε τη χώρα μας τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά.

Πράγματι, αποφύγαμε την έξοδο από την ευρωζώνη, που θα ήταν καταστροφική για την Ελλάδα. Και ούτε για την ευρωζώνη θα ήταν «καλή είδηση» …

Έχουμε καταφέρει τη μεγαλύτερη αναδιάρθρωση χρέους που έχει γίνει ποτέ, με την αποφασιστική στήριξη των εταίρων μας. Και αυτό ήταν σίγουρα ένα σημάδι δύναμης της Ένωσής μας.

Καταφέραμε να ολοκληρώσουμε μέσα σε τρία χρόνια πάνω από τα δύο τρίτα της δημοσιονομικής μας προσαρμογής, μειώνοντας το έλλειμμα κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ! Στοχεύουμε σε πρωτογενές πλεόνασμα για το τρέχον έτος – για πρώτη φορά πάνω από τους στόχους μας!

Μέσα σε τρία μόλις χρόνια εξαλείψαμε το χάσμα ανταγωνιστικότητας που είχε συσσωρευτεί τα τελευταία 10 χρόνια! Και επιτυγχάνουμε όλους τους στόχους μας για εφαρμογή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και των ιδιωτικοποιήσεων.

– Τα άσχημα νέα, όμως, είναι ότι οι Έλληνες πληρώνουν ακόμα πολύ υψηλό τίμημα:

Πάνω απ ‘όλα μια παρατεταμένη ύφεση: Η Ελλάδα διανύει το έκτο συνεχόμενο έτος ύφεσης. Η συσσωρευμένη ζημία ήταν 25% του ΑΕΠ! Περισσότερο από 20% του ΑΕΠ χάθηκε τα τελευταία τρία χρόνια μόνο. Η ανεργία έχει φτάσει το 27% για το γενικό πληθυσμό – για τους νέους κάτω των 25 ετών είναι πάνω από 60% – ενώ υπάρχουν πάνω από 200 χιλιάδες οικογένειες χωρίς εργαζόμενο.

Και ενώ έχουμε πάνω από 1,5 εκατομμύρια άνεργους, έχουμε και ένα ποτάμι παράνομων μεταναστών – περίπου 2 εκατομμύρια – που εισρέουν μέσω των συνόρων μας, κυρίως από τη Βόρεια Αφρική, καθώς και από τα ταραχώδη σημεία της Μέσης Ανατολής και τη Νοτιοανατολικής Ασίας.

Παρόλα αυτά κάναμε μια πρόοδο ρεκόρ σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα και πληρώσαμε και ένα τίμημα ρεκόρ ως κοινωνία. Αυτό ήταν ένας πραγματικός εφιάλτης για τον ελληνικό λαό. Αλλά οι Έλληνες στάθηκαν στο ύψος τους  με Αξιοπρέπεια.

Τώρα ας στρέψουμε το βλέμμα μας προς τις ευρωπαϊκές προκλήσεις.

Το 2010, δεν είχαμε Μηχανισμό Σταθερότητας. Τώρα έχουμε και ήδη στηρίζει τέσσερα μέλη της Ευρωζώνης: την Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Κύπρο.

Τότε, είχαμε νομισματική ένωση, αλλά δεν είχαμε δημοσιονομικό συντονισμό. Τώρα, λαμβάνουμε συγκεκριμένα μέτρα για το σκοπό αυτό (Six Pack κλπ).

Δεν είχαμε ούτε Τραπεζική Ένωση τότε. Τώρα σημειώνουμε σημαντική πρόοδο και σε αυτό το μέτωπο.

Τώρα όλα αυτά τα ζητήματα βρίσκονται στην ευρωπαϊκή ατζέντα και προχωράμε στη υλοποίησή τους.

Αλλά θα ήθελα να διευρύνω την ατζέντα των συζητήσεων μας.

Για πολλά χρόνια τώρα ένα φάντασμα πλανάται πάνω από την Ευρώπη. Το φάντασμα της ανταγωνιστικότητας! Το έτος 2000, σχεδιάζαμε να γίνουμε, ως Ευρώπη, η πιο ανταγωνιστική περιοχή του κόσμου δέκα χρόνια αργότερα, μέχρι το 2010. Αυτή ήταν η «ατζέντα της Λισαβόνας» …

Τώρα διανύουμε το 2013, και η ανταγωνιστικότητα παραμένει ένας άπιαστος στόχος. Όπως ο αντικατοπτρισμός στην έρημο! Όσο περισσότερο προσπαθούμε να το φτάσουμε, τόσο πιο μακρινός γίνεται …

Είναι αλήθεια βέβαια, ότι ορισμένα κράτη μέλη, κυρίως στη Βόρεια Ευρώπη, διατηρούν και βελτιώνουν την ανταγωνιστικότητά τους έναντι του υπόλοιπου κόσμου. Αλλά τα περισσότερα κράτη μέλη χάνουν έδαφος. Και το χειρότερο είναι πως, αυτή η ανισορροπία ανταγωνιστικότητας μεταξύ μας υπονομεύει την ίδια την Ένωσή μας!

Έτσι για να υπάρξει ξανά δυναμική σύγκλισης στην Ευρώπη, θα πρέπει να επικεντρωθούμε στην ανταγωνιστικότητα …

Αλλά, πριν από όλα, τι είναι η ανταγωνιστικότητα; Είναι η ικανότητα μιας οικονομίας – ή μιας εταιρείας – να πουλάει διεθνώς εμπορεύσιμα αγαθά στις παγκόσμιες αγορές. Στις καλύτερες τιμές για την ίδια ποιότητα, ή στην καλύτερη ποιότητα για την ίδια τιμή των αγαθών.

Το κόστος παραγωγής είναι πολύ σημαντικό. Δεν είναι μόνο το κόστος εργασίας, αλλά όλες οι δαπάνες των παραγωγικών συντελεστών, συμπεριλαμβανομένου του κόστος της ενέργειας, καθώς και η ενεργειακή απόδοση.

Η αποδοτικότητα γενικότερα είναι πολύ σημαντική. Η ποιότητα του προϊόντος είναι σημαντική. Οι φόροι είναι εξαιρετικά σημαντικοί. Η καινοτομία και οι επενδύσεις στην πραγματική οικονομία είναι πολύ σημαντικές. Ακόμη και η γεωπολιτική έχει μεγάλη σημασία …

Έτσι, η ανταγωνιστικότητα είναι μια πολυδιάστατη έννοια.

Για να δώσω ένα παράδειγμα: αν μειώσουμε το κόστος εργασίας, αλλά οι άλλες παράμετροι του κόστους αυξηθούν, τότε δεν βελτιώνουμε την ανταγωνιστικότητα.

Και αν καταφέρουμε να μειωθεί το συνολικό κόστος παραγωγής, αλλά στην πορεία αποθαρρύνουμε τις επενδύσεις λόγω υψηλής φορολογίας, τότε μπορεί να βελτιώσουμε την ανταγωνιστικότητα βραχυπρόθεσμα και να τη χάσουμε σε μακροχρόνια!

Συνεπώς, πρέπει να βελτιώσουμε την ανταγωνιστικότητά μας σε όλους τους τομείς. Ορισμένες χώρες πρέπει να επικεντρωθούν στο κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος. Άλλες πρέπει να βελτιώσουν τους φορολογικούς συντελεστές τους. Κάποιες χρειάζονται μεγαλύτερη πρόσβαση στις αγορές για τα προϊόντα τους.

Δεν υπάρχει μία μοναδική στρατηγική για όλα τα κράτη μέλη.

Από την άλλη πλευρά, όμως, υπάρχουν ορισμένες πτυχές στις οποίες πρέπει να εργαστούμε από κοινού. Θα αναφέρω μόνο τις τρεις σημαντικότερες από αυτές: Το ενεργειακό κόστος, τις ροές κεφαλαίων και την καινοτομία. Σε αυτά, μπορούμε να γίνουμε ανταγωνιστικοί, μόνο αν το κάνουμε μαζί, αν αξιοποιήσουμε όλες τις πιθανές συνέργιες μεταξύ μας.

Οπότε ας επικεντρωθούμε στο κόστος ενέργειας και την ενεργειακή αποδοτικότητα!

Είναι ένα ζωτικό κομμάτι του συνολικού κόστους παραγωγής και της ανταγωνιστικότητάς μας. Υστερούμε επειδή είμαστε «ενέργεια διψασμένοι». Πρέπει να εισάγουμε ένα μεγάλο μέρος της ενέργειας που τροφοδοτεί την οικονομία μας. Και το πρόβλημα γίνεται όλο και χειρότερο, δεδομένου ότι η πυρηνική ενέργεια δεν είναι πλέον δημοφιλής και η λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη» έχει δημιουργήσει αβεβαιότητα για πολλούς από τους παραδοσιακούς προμηθευτές μας, κυρίως από τη Βόρεια Αφρική.

Πράγματι, έχουμε τέσσερα προβλήματα «σε συσκευασία ενός»:

– Πρώτον, χρειαζόμαστε ένα μακροπρόθεσμο πρόγραμμα για τον έλεγχο και τελικά τη μείωση της τιμής της ενέργειας στην Ευρώπη.

– Δεύτερον, πρέπει να μειώσουμε την εξάρτησή μας από το εξωτερικό.

– Τρίτον, πρέπει να διαφοροποιήσουμε τις ενεργειακές πηγές μας, έτσι ώστε να μην εξαρτόμαστε πάρα πολύ από κάθε συγκεκριμένο προμηθευτή.

– Τέταρτον, πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τους πόρους που έχουμε στη διάθεσή μας με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο …

Έτσι δεν είναι μόνο η διαφοροποίηση για την οποία θα πρέπει να ανησυχούμε. Είναι κυρίως η αυτάρκεια και αποτελεσματική δικτύωση που θα μας επιτρέψει να παράξουμε το «τέλειο μείγμα» ενέργειας στη «βέλτιστη» τιμή, και να την καταναλώνουμε αποδοτικά από το ένα άκρο της Ένωσής μας με το άλλο.

 Τώρα υπάρχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Ελλάδα σε αυτή τη συζήτηση. Η Ελλάδα είναι «ευλογημένη» με τρεις τρόπους:

– Πρώτον, είναι ο «παράδεισος» σχεδόν όλων των «ανανεώσιμων πηγών ενέργειας». Έχει μεγάλο ενεργειακό δυναμικό ηλιοφάνειας και πολύ ισχυρό αιολικό δυναμικό. Γι ‘αυτό μπορεί κάλλιστα να γίνει το κέντρο για την ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

– Δεύτερον, η Ελλάδα βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της Ευρώπης, πάνω σε σημαντικούς δρόμους μεταφοράς από παγκόσμιους προμηθευτές ενέργειας προς την ηπειρωτική Ευρώπη.

– Τρίτον, και πιο σημαντικό: τον τελευταίο καιρό έχουν υπάρξει κάποιες πολύ σημαντικές ανακαλύψεις νέων φυσικών αποθεμάτων υδρογονανθράκων, στην Ανατολική Μεσόγειο. Στις ΑΟΖ του Ισραήλ και της Κύπρου έχουν ήδη εντοπισθεί και αναπτύσσονται τη στιγμή που μιλάμε. Αλλά υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ακόμη μεγαλύτερων αποθέματων στην Ελληνική ΑΟΖ, προς τα Νότια και Ανατολικά της Κρήτης και δυτικά στο Ιόνιο Πέλαγος, ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Σικελία.

Έτσι, χρειαζόμαστε επειγόντως μια διττή ευρωπαϊκή πρωτοβουλία:

– Πρώτον, μια κοινή ευρωπαϊκή πολιτική η οποία, μεταξύ άλλων, θα ενθαρρύνει τις χώρες μέλη να οριοθετηθούν τις ΑΟΖ τους, ώστε να μπορούν να κάνουν έρευνες και να αναπτύξουν τα πιθανά τους αποθέματα. Πρέπει να συμμορφωθούμε πλήρως με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και να αποφευχθεί κάθε μη παραγωγική πολιτική συμπεριφορά μεταξύ γειτονικών κρατών στην περιοχή.

– Δεύτερον, θα πρέπει να σχεδιάσουμε και να δημιουργήσουμε τις αναγκαίες υποδομές που θα επιτρέψουν διαφοροποιημένες προμήθειες από το εξωτερικό και την αποτελεσματική κατανομή των πόρων και της ενέργειας σε όλη την Ευρώπη.

Θα σας δώσω ένα τελευταίο παράδειγμα: Διηπειρωτικοί αγωγοί σε δεσμεύουν με ένα συγκεκριμένο προμηθευτή. Ενώ το LNG – Το Υγροποιημένο Φυσικό Αέριο – επιτρέπει την ανεξαρτησία από οποιοδήποτε συγκεκριμένο προμηθευτή εφ ‘όσον έχουμε τερματικούς σταθμούς υγροποιημένου φυσικού αερίου στις ακτές σας και εγχώριους αγωγούς για τη μεταφορά του από τις ακτές στην ενδοχώρα μας.

Τελειώνοντας, λοιπόν, θα κάνουμε ό, τι πρέπει να κάνουμε σε κάθε περίπτωση, όσον αφορά τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, την τραπεζική ένωση, τον εξορθολογισμό και τον συντονισμό των δημοσιονομικών πολιτικών μας και ό, τι άλλο προβλέπεται στη σημερινή ευρωπαϊκή ατζέντα μας.

Αλλά θα πρέπει επίσης να διευρύνουμε την ατζέντα, συμπεριλαμβάνοντας όλες τις πτυχές και όλες τις διαστάσεις της ανταγωνιστικότητας, μεταξύ των οποίων και μια κοινή ενεργειακή στρατηγική …

Να θυμάστε ότι «ενεργειακή δίψα» είναι μια αδυναμία που όλοι την έχουμε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Και ο καλύτερος τρόπος για να ισχυροποιήσουμε την Ένωσή μας, είναι να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να αντιμετωπίσουμε τις  κοινές αδυναμίες μας.

Ο καλύτερος τρόπος να γίνει αυτό είναι στη βάση της «κοινωνικής οικονομίας της αγοράς», που αποτελεί το ιδεολογικό μας πλαίσιο! Επειδή μπορεί να συνδυάσει ιδανικά και να εξισορροπήσει απόλυτα την οικονομική ανάπτυξη με την κοινωνική δικαιοσύνη. Την οικονομική απόδοση με την κοινωνική αλληλεγγύη. Την παραγωγή με την κοινωνική συνοχή. Τον βραχυπρόθεσμο πραγματισμό, με τον μεσοπρόθεσμο ορθολογισμό και το μακροπρόθεσμο όραμα.

Αν θέλετε, η «κοινωνική οικονομία της αγοράς» είναι η σύγχρονη εκδοχή του πιο «εξισορροπημένου τρόπου»: ο σταθερός δρόμος για την παγκόσμια ανταγωνιστικότητα, την εσωτερική οικονομική αποδοτικότητα, μια ακμάζουσα δημοκρατία που παρέχει ευκαιρίες σε όλους, και μακροπρόθεσμη ευημερία για τους λαούς μας.

Αυτό ακριβώς είναι το κοινό ευρωπαϊκό μέλλον, που όλοι ελπίζουμε και επιθυμούμε!

Σας ευχαριστώ πολύ

Dear friends,

For the past three years my country, Greece, was in the eye of a “perfect storm”!

–We faced major internal problems and serious distortions that we had to deal with…

–Another crisis surfaced simultaneously – a European one – due to the major imbalance we had for a long time, a Monetary Union without fiscal co-ordination.

— And a third crisis, a regional one, erupted in our southern neighborhood,  wiping out one regime of the Arab world after the other, generating widespread regional instability, sending millions of refugees across the land borders and the seas. And as this crisis is unraveling now, it threatens to unsettle even more among the peoples of the Middle East, caught in the cross-fires of Islamic fundamentalism, political repression, the bloodshed of civil wars and all these very close to our borders and our shores. Mind you that when I wake up in the morning the first I ask is what happened last night in Syria because this affects directly my country. And this is where we need an effective European policy that will help European border states like Greece to protect themselves and Europe at large.   

As a country, we had to separate these three different crises that all affected us and threatened as simultaneously, while tackling our own fundamental problems

The good news, ladies and gentlemen, is that it seems we are making significant progress! We avoided the worst and we stabilized our country both politically and financially.

Indeed, we avoided the exit from the eurozone, which would be devastating for Greece. And it would not be “good news” for the eurozone, either…

We accomplished the biggest debt restructuring ever, with the decisive support of our partners. And this was definitely a sign of strength for our Union.

We managed to conclude in three years more than two thirds of our fiscal adjustment, eliminating 10 GDP percentage points of deficit! We are projecting a primary surplus for this year, ahead of our targets for the first time.

In just three years we eliminated our competitiveness gap, accumulated in the last 10 years! And we are meeting all our targets in structural reforms’ implementation and privatization projects.

The bad news, however, is that the Greek people are still paying a very high price:

Above all a prolonged recession: Greece is currently going through the sixth consecutive year of negative growth. The accumulated loss was 25% of GDP! More than 20% GDP lost in the last three years alone. Unemployment has reached 27% for the general population; for the youth under 25 years of age it is over 60%, while more than 200 thousand families have no working member.

On top of more than 1.5 million of the unemployed, we have a flood of illegal immigrants – about 2 million – flowing through our borders, mainly from Northern Africa, as well as from troubled spots in the Middle East and Southeastern Asia.

Still we made a record progress in a very short time and we paid a record price as a society. This was a real nightmare for the Greek people. But Greeks stood their position with dignity.

Now let’s shift our attention to the European challenges.

Back in 2010 we didn’t have a Stability Mechanism. Now we have one, already dealing with four members of the Eurozone: Greece, Ireland, Portugal and Cyprus.

Back then, we had a monetary union but we didn’t have fiscal co-ordination. Now, we are taking concrete measures to that effect (Six Pack etc)

We didn’t have a Banking Union, either. Now we are making significant progress on that front as well.

Now all these issues are on the European agenda and we are in the process of resolving them.

But I would like to broaden the scope and the agenda of our discussion

For many years now a ghost is hovering over Europe. The ghost of competitiveness! In the year 2000 we were planning to be the most competitive region in the world ten years later, by the year 2010. That was the “Lisbon agenda”…

Now we are in the year 2013, and competitiveness remains a target we are still missing. Like the mirage in the desert! The more we are trying to get near it the more distant it becomes…

It is true of course, that some member states, mainly in the North, are retaining or improving their competitiveness vis-à-vis the rest of the world. But most of the Union has been losing ground. And what’s worst, this competitiveness discrepancy among us is undermining our Union!

So to reignite, the convergence dynamics in Europe, we need to focus on competitiveness…


But what is competitiveness in the first place?  It is the ability of an economy, or a company, to sell internationally tradable goods in the world markets. At the best prices for the same quality, or at the best quality for the same price of goods.

Production costs are very important. Not only labor costs; all input costs, including energy prices and energy efficiency.

Efficiency in general is important. Product Quality is important. Taxes are highly important. Innovation and investment in the real economy are very important. Even geopolitics is important…

So, competitiveness is a multidimensional notion.

To give just an example: if we reduce labor cost, but other components of the cost increase, then we are not improving competitiveness.

And if we manage to bring down the overall production cost, but in the process we discourage investment due to high taxation, then we might improve competitiveness in the short run and lose it in the long run!

So we must improve our overall competitiveness on all dimensions. Some countries need to work on their unit labor cost. Others need to improve their tax rates. Some need more market access for their products.

There is no “one size fits all” strategy for all member states.


On the other hand, however, there are some aspects that we need to work together. I will just mention the three major ones: Energy costs, capital flows and innovation. On these, we can only become competitive if we do it together, if we exploit all the potential synergies.


So let’s focus on Energy cost and energy efficiency!


It is a vital part of our overall production cost and competitiveness. We are lagging behind because we are “energy thirsty”, we have to import a large part of the energy that fuels our economy. And the problem is getting worst, since nuclear power is becoming unpopular and the so called “Arab Spring” has created uncertainty about many of our traditional suppliers, mainly from Northern Africa.

Indeed, we have four problems wrapped-up in one:

–First, we need a long term program of controlling and eventually reducing the price of energy in Europe.

–Secondly, we need to reduce our dependence from abroad.

–Thirdly, we need to diversify our resources, so that we won’t depend too much on a particular source of energy supply.

–Fourthly, we have to use the resources available to us in the most efficient manner…


So it is not only diversification we should worry about. It is primarily self sufficiency and efficient networking that will allow us to produce the perfect energy mix at the optimum price, and consume it efficiently from one end of our Union to the other.

 Now there is a particular angle for Greece in this discussion. Greece is blessed in three ways:

–Firstly it is the “paradise” of almost all kinds of “renewables”. It has an extended sunshine potential and a very strong wind potential. So it can very well become the center for development of renewables.

–Secondly, Greece positioned on the Southeastern tip of Europe, lies on the significant transportation routes from our global energy suppliers to the European mainland.

–Thirdly, and most importantly: lately there have been some very significant discoveries of new hydrocarbon natural reserves, in the Eastern Mediterranean. In the Israeli and Cypriot Exclusive Zones they have already been untapped and they are being developed as we speak. But there are strong indications of even bigger reserves in the Greek Exclusive sea zone, to the South and East of Crete and to the West in the Ionian See, between Greece and Sicily.

So we urgently need a two-fold European initiative:

— First, a common European Policy that among others will encourage country members to delineate their Exclusive Sea zones, so they can search and develop their potential reserves. We need to fully abide by the International Law of the Sea and avoid any unproductive political posturing among neighboring states in the region.

–Secondly, we need to plan and build the necessary infrastructures that will allow diversified supply from abroad and efficient distribution of resources and energy across Europe.

I’ll give you a final example: Intercontinental pipelines attach you strongly to a particular supplier. Whereas LNG – Liquefied Natural Gas – allows independence from any particular supplier as long as you have LNG terminals on your shores and domestic pipelines to carry it from your shores to the mainland.

To wrap-it up, we will do what we have to do anyway, in terms of structural reforms, banking union, streamlining and coordinating our fiscal policies and everything else in our current European agenda.

But we also need to broaden the agenda, including all aspects and all dimension of competitiveness, among which a common energy strategy

Remember that “Energy thirst” is a weakness that we all share, one way or the other. And the best way to “cement” our Unity is to join forces to face our common weaknesses.


And the best way to do it is on the basis of the “social market economy”, our ideological framework! Because it can ideally combine and perfectly reconcile economic growth with social justice; efficiency with solidarity; production concerns with social coherence; short term pragmatism, with medium term Rationalism and Long term Vision.


If you want, the “social market economy” is the modern-age version of the most balanced way : the stable way to global competitiveness, internal efficiency, to a flourishing democracy providing opportunities to all, and long term prosperity for our people.

This is exactly the common European future, we all long and hope for!

Thank you very much.